Çocuk ve Annesi

Semra Meral

18semra

‘Mâsum ve mazlum’ luğun en samimi ifadesi , ‘cıvıltı ve ışıltı’nın en sevimlisimgesi olan çocuklar…çocuklarımız…

‘Pâk ve berrak’lığın en güzel göstergesi,’sevinç ve övünç’ün en özel  gözdesiKüçükler …küçüklerimiz…baharımız-yazımız;yârimiz-yârenimiz-canımız-cânânımız-bugünümüz-yarınımız…(Cücük-küçük;sevgi-ilgi)Ve…Dünyadaki bütün çocuklar  el ele verip, ‘bayram yapsın’lar  diye; ‘23 NİSAN’ı çocuklara bayram kılan ‘Gazi Mustafa Kemal  ATATÜRKÜMÜZ!..’Seni, ‘dünyadaki bu ilk ve tek çocuk bayramının 90.yıldönümünde  büyüklerimizin saygı dolu, küçüklerimizin sevgi dolu yüreklerince; ‘dilimizde rahmet, gönlümüzde minnet’ lerle  anıyor, “ruhun şâd olsun!”diyoruz

“Bugünün küçüğü ama yarının büyüğü!..”  diye, ‘öğüt’ vere vere büyüttüğümüz; ‘kötü-yanlış-çirkin’i  “unutsun” , ‘iyi-doğru- güzel’e “umutsun” diye diye yetiştirdiğimiz  çocuklarımızın  ufuklarını, büyüyünce de inşallah ‘ beyaz umutlar’  kuşatsın diye

Aşağıdaki manzumemiz, “çocuklarımız”a  bir ‘hediye’, onlar da inşallah  ‘he!’ diye!..

 

ÇOCUK  VE  ANNESİ

-Anne!..
Gül
solacak solmasına,
no’lur dalında  solsa?..

Susacak bir gün nasılsa
bülbül,
keşke gülünde sussa…

– Bal!..
değil mi ki  anne, ‘arı’ nın?..
arının olsa petek!..
Kovanın aslı değil mi ki
dal?..
Bir gün kuruyacak nasılsa
keşke  kökünde  kurusa…

 

– Bak bebeğim,

bizim için yaratmış,

gülü, dalı, bülbülü;

Emrimize vermiş

Rabb’im!..
Hiçbiri olmazdı  onların,

‘insan’ denilen

sen, ben  olmasaydım.

– Peki..ya  şu  tırtıl?..

“Günü gelince

kozasından çıkıp

güzel bir  kelebek olacak!..”

diyorsun…

-Peki, kelebek yaşayacak mı anne?..

……………………………………………….
-Yoksa,

O güzel kelebek de mi ölecek

o güzel kelebek de mi, anne?…

……………………………………………….

 

 

 

– Öyleyse,

varsın çirkin olsun

no’ lur
hiç değilse  yaşasa
tırtıl?..

 

 

 

-Beni iyi dinle şimdi yavrum:

Onların niçin öldüğünde değil

‘düğüm’

senin nasıl yaşadığında
‘çözüm!…’
Gül, dal, bülbül
derken…
Kelebek,çiçek,
bebekken dünyan
Büyüdükçe ;
gül’ü yolmandan,
tırtıl’a bile
acırken sen,
günü  dolmadan o güzel kelebeği

hoyratça

ezmenden,

Ellerinle bile değil;
O  devleşen  ayaklarınla

çiğnemenden

korkuyor annen,

korkuyor!…
İşte o yüzden :
“Keşke büyümesen küçüğüm ,
keşke büyümesen…
Büyüdükçe ;
küçülmeyi öğrenmenden
korkuyorum!…”

diyor.

 

 

Kuzu ,elbet koyun olacak evlât, olmasında bir ÇAKAL!

You may also like

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir